Powrót!

Cześć wszystkim!Tu Hanami

Po roku od założenia tego bloga znów mnie natchnęło i postanowiłam spróbować dalej go prowadzić.Jest już wiosna i człowiekowi po prostu chce się żyć! Pojawia się taka chęć działania! Chociaż dziś za oknem chmury, ale co tam. Przynajmniej już nie ma zamieci śnieżnych. Tak, tak. Ta półroczna zima zdecydowanie była ciężkim przeżyciem.

Przez ostatni rok czuję, że zaszło wiele ważnych zmian. Wszystkie mamy już prawie 18 lat, chociaż nie wiem, czy którakolwiek z nas czuje się dorosła. Bo ja wam wyznam, że chyba z wiekiem coraz bardziej dziecinnieję. Myślę, że to wpływ Azji. To znaczy anime, k-popu i takie tam.

No właśnie. Pewnie już każdy ma dość tego tematu, ale czymże by była moja notka jeśli nie wspomniałabym w niej o tak istotnej rzeczy. Otóż jakoś koło grudnia Ciotken zaraził nas(oprócz Guzika, ona dzielnie się broni) nieuleczalną, ciężką chorobą zwaną 'miłością do wszystkiego co ma skośne oczy'. I serio, to nie przelewki, kiedy z dnia na dzień człowiek ma coraz większą ilość menżów, a nawet i żon, tak jak nasza Metsu. Ale czy oni nie są uroczy?

BTOB

I kolejne moje przemyślenia którymi wczoraj zamęczałam Metsu i Hachimitsu: ostatnio doszłam do wniosku, że należy maksymalnie korzystać z życia, cieszyć się nim i czerpać radość z małych rzeczy.
Czasami nawet warto coś nieodpowiedzialnie zaryzykować. Jesteśmy w końcu młode i całe życie przed nami. Jeszcze zdążymy być odpowiedzialne i ułożone! po prostu GET YOUR CRAYON!

Dziewczyny, co wy na to? Zróbmy coś fajnego, a może szalonego :D

Co myślicie o mojej nowej teorii życiowej?