Problemy życiowe

Głodna jestem.
Coś ciepłego
Zjeść dziś chce
Ale co człek
Począć ma
Jak żelkami
Już rzyga

Metsu~

Cel życia

Celem mojej egzystencji jest zostanie psem.

Hehe to znowu ja. Jakoś się dziś rozpędziłam. Taki nic nie wnoszący pościk xD

Oto przed wami część wielkich miłości mojego życia!

Kooocham ich! Czemu nie istnieje nikt taki jak oni...?

Halloween

Siemka!
Tu Hanami. Jak ten czas leci, już jutro 1 listopada!
Nawet mamy za sobą pierwszy śnieg. Tylko patrzeć i będą święta!

A dziś chciałam wszystkim życzyć:
HAPPY HALLOWEEN!

Czy to jest możliwe?

Mam dzisiaj dzień rozkmin. Czy pies może mieć czkawkę? Jeśli tak to jak można się jej pozbyć? Może trzeba przestraszyć zwierzę, a może szklanka wody wystarczy? Jednak to nie koniec. Dlaczego połowa ulicy była sucha, a cała mokra. Jak coś takiego może mieć miejsce?

Jesienna Zaduma

Lato opuściło nas na dobre. Zostawiając jako pamiątkę swego istnienia jedynie ledwo zieloną trawę, trochę zielonych liści i wspomnienie letnich kwiatów. Jednak komu to przeszkadza. Tak już jest, po lecie przychodzi jesień, potem zima, wiosna i historia znowu zatacza błędne koło. Jednak każda kolejna pora roku jest inna, mimo że tak podobna do poprzedniej. Żaden kwiat w następnym roku nie urodzi się taki sam, a drzewa mimo, że długo wieczne nigdy nie pamiętają swojego ostatniego życia...

Miłość też nigdy nie odradza się taka sama, nawet jeśli do tej samej osoby. Raz staje się silniejsza, innym razem słabsza, ale czy to znaczy, że można nią pogardzać. Wyśmiać i zniszczyć w zalążku. Tak chyba nie można, ale co ja mogę wiedzieć o tych rzeczach. Książki nigdy wcześniej tak bardzo nie pokazywały zakłamanej miłości. Nawet historie o Kopciuszku, Królewnie Śnieżce czy Śpiącej Królewnie mają w sobie więcej czegoś prawdziwego, puentę i inne umoralniające gadki, które mówią, że nie powinno się kłamać, być niemiłym i że przyjmowanie jabłek od staruch w czarnej pelerynie nie jest dobrym pomysłem, bo w nich zawsze jakiś robal siedzi. Jednak obecne książki nie pokazują nawet tego. Tworzą jedynie przeidealizowane wzorce trójkątów romantycznych, w których ta główna bohaterka zawsze i tak wybierze tego kogo zobaczyła jako pierwszego. Przy obecnym wskaźniku feminizacji w Polsce (105 kobiet/100 mężczyzn) taki scenariusz wydaje się być bardzo obiecujący, jednak mocno nierealny.

Jednak odbiegam od głównego wątku. Chciałam tu trochę po marudzić na niską temperaturę na zewnątrz, deszcze niespokojne, gęste chmury i piękne kolorowe liście, którymi przez taką, a nie inną pogodą nie mogły się cieszyć. Siedzę sobie w szkole, przy komputerze spoglądam za okno, w słuchawce już od dziesięciu minut na okrągło leci mi jedna piosenka i wszystko było by idealnie gdyby nie brak tego dziwnego styropianowego kubeczka z gorącą herbatę malinową, która poparzyłaby mi język, palce i za pewne nie udało by mi się jej tu bezpiecznie donieść...

Echhhh to wszystko jest bardzo smutne. Ale cóż taka jest kolej rzeczy, raz jest miło, fajnie i w ogóle tańczę na stole kieckę zadzieram, a raz czujemy się jak wielka niebieska śliwka, która spada z drzewa i ma się rozpaćkać na asfalcie przejechana przez jakiś samochód, a jaką ta śliwka ma nadzieję, na to, że tak się nie stanie... no właśnie. Jak długo człowiek może mieć tak strasznie pod górę. To się jeszcze okaże.

"Wielkie Fotografowanie" czI

Pozwolicie, że podzielę się z wami informacjami o wydarzeniu, w którym miałam ostatnio przyjemność wziąć  udział. Jak tytuł notatki głosi był to kurs fotograficzny, ale może przejdźmy do sedna sprawy. Wszystko zaczęło się w sobotę o godzinie 12 z minutami gdy to już po zapisach (okazało się, że mnie nie zapisało TT__TT), wpłatach i różnych ustaleniach poszliśmy na wstępny apel, na którym pan Daniel Mróz (główny wykładowca) razem z panem Maksem Skrzeczkowskim przydzielił nas do naszych opiekunów, którzy na te dwadzieścia cztery godziny miały nam zastąpić matkę, ojca, mentora i kogo byśmy tam nie chcieli. Po przydzieleniu nas pan Daniel poprowadził wykład o podstawach fotografii takich jak kadrowanie, planach, czułości, balansie bieli, świetle i temu podobnych "niezbędnych do robienia zdjęć informacjach". Po wykładzie, który nie został nawet do końca zakończony poszliśmy na plener do klasztoru ojców Dominikanów w Lublinie. Gdzie niczym mrówki rozeszliśmy się po całym kościele wchodząc wszędzie gdzie się dało zaczynając od konfesjonałów, schodów prowadzących do organów, a na zakrystii i kaplicach kończąc. Pomimo obecność przewodnika nikt jakoś zbytnio nie zwracał na niego uwagi, wszyscy zbyt zajęci cykaniem coraz to bardziej niesamowitych fotek. W tym miejscu opanowałam wielką sztukę doświetlania i niedoświetlania zdjęć oraz obsługiwanie statywu, w której pomógł mi Pan Maks. Po plenerze na terenie klasztoru wybraliśmy się na Stare Miasto z tematem "Lublin, w którym czas się zatrzymał". Temat na pierwszy rzut oka wydawał się być prosty, jednak gdy dopowiedziane zostało, iż na zdjęciach nie jest mile widziana obecność śladów XXI wieku to zadanie stało się już dużo trudniejsze. Wszyscy rozeszli się po starówce atakując swoimi obiektywami każde miejsce, które było pozbawione ludzi, samochodów, kabli i reszty części naszego zmechanizowanego świata. 

Po sesji stałam się modelem dla wielu istot gdyż postanowiłam odpocząć na kamiennym bruku Lubelskiej Starówki, czym natchnęłam wielu młodych fotografów do cyknięcia mi kilku fotografii. Nie żeby mi to przeszkadzało, wręcz prosiłabym o wysłanie mi w jakiś magiczny sposób tych zdjęć. Jeśli ktoś z uczestników czyta ten tekst, niech mi wyśle na maila moje fotki. Łaaaadnie proszę ^^. Cóż następnym punktem programu był wykład w sali narad Rady Miejskiej, gdzie obsługa techniczna wzięła sobie za cel zmienienia nas w chodzące kostki lodu. Jeśli natomiast interesuje was temat wykładu top był on o "wystawiennictwie jako o sztuce prezentowania sztuki." 

Później udaliśmy się do Zamku oczywiście okrężną drogą tak by zrealizować kolejny temat "Magiczny Lublin". Tutaj wpadłam na genialny pomysł z wykorzystaniem świeczek, które zakupiłam drogą kupna, a nie wymiany. Cóż nie wyszło tak jak sobie wyobrażałam, ale cóż mogło być gorzej. Po przepuszczeniu napaści na Zamek szybkim krokiem udaliśmy się do Teatru NN. Wszystkich, którzy tam jeszcze nie byli niech żałują i przy najbliższej okazji zmienią ten stan rzeczy. Miejsce i pokazywane tam obiekty przemawiają do człowieka na wiele możliwych sposób, osobiście w pewnym momencie prawie się tam popłakałam. 

...

Wiecie co a figa wam....

CDN 

Mój Nowy Świat

Ostatnio jakoś odpłynęłam do pięknego świata stworzonego przez muzykę z filmu "Amelia". Z nieukrywanym smutkiem przyznaję się wielkiego zaniedbania z mojej strony jakim to musi być nieobejrzenie tego filmu mimo posiadania go na dvd'i. Mam jednak na swoje usprawiedliwienie wiadomość, iż mimo posiadania dwóch odtwarzaczy owych płyt to przez brak kabli (,które zaginęły w tajemniczych okolicznościach przyrody) na żadnym telewizorku nie mogę go obejrzeć. Nie jest to pewnie dobre alibi zważając na to, że film ten posiadamy w domu od zarania dziejów i mogłam go obejrzeć, cóż jak widać nie mogłam. Więc teraz żałuje.

Zastanawiacie się zapewne, dlaczego nie obejrzę go na kompie(lapku). Oglądanie tego filmu na Zygmunice było by dużym nie dociągnięciem. Zważając na drobny szczegół, iż czaję się na ten film właśnie ze względu na piękną muzykę. Polecam wszystkim, którzy pragną, na chwilę oderwać się od świata i utonąć wśród pięknych dźwięków, akordeonu, skrzypiec i fortepianu.

Rozwaliło mi piekarnik- Akurat

Rozwaliło mi piekarnik, rozwaliło 
coś zrobiła ty rozwalająca siło 
jak jest zbudowany świat 
stał piekarnik tyle lat 
z piekarnikiem teraz bez 
nie powstrzymam się od łez

Rozwaliło mi piekarnik w moim domu 
choć nic złego nie uczyniłbym nikomu 
nikt nie mówił o mnie źle 
nikt nie denerwował się 
komu jestem winien co 
że spotkało mnie to zło  

Komu jestem winien co 
że spotkało mnie to zło

Ostatnio, tak mniej więcej od wczoraj nabrałam jakiejś dziwnej fazy na piosenki zespołu Akurat. Cóż jakby się tak nad na tym zastanowić chwilę dłużej to katuję się na razie dwoma piosenkami, ale cóż zazwyczaj się to wszytko zaczyna od dwóch piosenek, a potem człowiek pochłania kolejne i kolejne, kupuje płyty, chodzi na koncerty i dziwi się widząc pustkę w swoim portfelu i wylatującego z niego ćmy. Zobaczymy jak to będzie ze mną, na razie polecam do zapoznania się z wyżej zademonstrowaną piosenką, bo jest niezła i wymiata jak to "młodzież" mawia. Ja bym to nazwała raczej epicką piosenką, o tym jak łatwo przyzwyczajamy się do małych rzeczy i ich nagły brak powoduje w nas totalny chaos. 

Kiedy z serca płyną słowa 
Uderzają z wielką mocą 
Krążą blisko wśród nas ot tak 
Dając chętnym szczere złoto 
I dlatego lubię mówić z Tobą 
I dlatego lubię mówić z Tobą 

Każdy myśli to co myśli 
Myśli sobie moja głowa 
Może w końcu mi się uda 
Wypowiedzieć proste słowa 

I dlatego lubię mówić z Tobą 
I dlatego lubię mówić z Tobą 

Bardzo prosta piosenka o miłości. Zapraszam do zarażanie się ode mnie tym małym bakcylem. 

Ale to już było?

Pijąc sobie czerwoną herbatkę z mojego pięknego dzbaneczka i słuchając sobie tych wszystkich wolnych, łapiących za serce piosenek o miłości i życiu po prostu się lenie. I będę się leniła do 12.30 albo trochę dłużej bo muszę zmyć podłogę.
Ahhh moja herbata jest naprawdę kwaśna.To wszystko przez moją słabość do cytryny, jak już mam z nią coś pić to kroję odrazu połowę:)
 Upiekłam rano muffinki. Tak rano. Ponieważ o 7 coś do mojego pokoju wparował tata krzycząc głośne "PRZEPRASZAM!!! Już wychodzę, śpij sobie!"-.-
Stwierdziłam więc jak szaleć to na całego i wstałam...
DU-DUDU-DUM!
Mama jest dziś w pracy więc mogłam spokojnie spędzić ten poranek na słodkim leżeniu w łóżku. Ale nie, ja oczywiście muszę być inna. Jutro tez sobie nie pośpię.
Herbatka mi wystygła T___T
Nic nie zmienia faktu, że najpierw musiałam poczekać aż wstanie MałyBrat aby go nie obudzić. No tak. Rano spał bo kurczę wczoraj wrócił o 23 coś z meczu (! a ja to co?!), gdy wszyscy oprócz mnie oczywiście spali i dzwoniąc do mnie powiedział łaskawie: "No możesz już schodzić..." Mogę schodzić bo domofon otwierający drzwi do klatki się zepsuł!
Ignorując myśli: "Ale ja jestem w piżamie!" i " Mój ciepły kocyk... i, że cię nie opuszczę..." nałożyłam na siebie jakąś starą bluzę, bodajże należącą do babci i ruszyłam licząc, że nie spotkam nikogo.
 Poruszałam się przy tym wolno i leniwie a po drodze dwa razy ściągałam japonka aby sobie wydłużyć drogę.
"A niech czeka!"
Nie uzyskałam jednak pożadanego efektu ponieważ ON czytał sobie jakąś ulotkę i najwyrażniej było mu całkiem ciepło i miło i zupełnie nie nudno!
Cóż mi pozostało!
Przegrałam.

Zabiorę Cię właśnie tam! d-_-b laalalaaaaa!
Aha.
Pamiętacie dziś 1!?
WRZEŚNIA...
Huehue uwielbiam was tak denerwować.

a takie tam

w sumie to piszę tylko dlatego, że chciałam dodać ten fajny obrazek, by nigdy nie zginął w moim komputerowym uporządkowanym śmietniku

Poemat do lampionów

Lećcie marzenia
Z korowodem marzeń
Na wiatry niespokojne
Tam gdzie ludzki wzrok nie sięga
Gdzie nie ma zła i dobra
W miejsce, w którym
Życiem włada pustka
Sercu nie potrzebna jest nadzieja
Ginąca razem ze snami


Karwia 2012

Dzisiejszy dzień

Było gorące południe,ja,Guziczek i Hachimitsu wraz z naszą jeszcze jedną przyjaciółką postanowiłyśmy się spotkać,aby zabić trochę letnią nudę(która za miesiąc się skończy T_T) no i na dodatek guzik jutro wyjeżdża i powróci do nas dopiero z dwa tygodnie.W międzyczasie wydarzyło się całkiem sporo powalonych rzeczy których(jak zapewne wszyscy się spodziewają)nie chce mi się opisywać,więc ta tajemna wiedza pozostanie miedzy nami huhuhu :3Wracając do dnia dzisiejszego dnia,z powodu zbyt dużego gorąca,postanowiłyśmy kupić lody(kupiłyśmy lody nesquika,mniam x3) i  wybrać się do mnie aby je skonsumować.W międzyczasie układałyśmy sobie puzzle(które przedstawiały pałac w Leśnicy) i tym samym je ukończyłyśmy(ja położyłam ostatni kawałek : >)a następnie wkręciłyśmy się w oglądanie serialu pt."Ukryta Prawda" na TVN'ie.Opowiadał on o małym adoptowanym chłopcu chorym na HIV,którego za wszelką cenę chciał się pozbyć jego   ojczym.Jednak po tym jak puszczał się on z dziwką-opiekunką i okazało się że ta zaszła w ciąże jego żona się go pozbyła,i osiągnął szczyt debilizmu,po seansie przeniosłyśmy się do mnie do pokoju i grałyśmy sobie w Jungle Speed'a i uwaga! udało mi się zostać wielkim wodzem!(co prawda na spółkę z Guzikiem ale kij) następnie wżerając paluszki zaczęłyśmy gadać i itp. i Mitsu wraz z Guzikiem stwierdziły że będą się zbierać.A teraz żegnam wszystkich i serdecznie dziękuję za przeczytanie tej niesamowicie fascynującej notki.W razie czego jakby ktoś coś chciał to prawdopodobnie będę jechać na baseny do Nałęczowa więc na razie nie bd mnie na gg.A teraz wybaczcie idę jeść obiad( tak kurczaka guziku xP) więc proszę życzcie mi smacznego i miło spędźcie to popołudnie(a w sumie to za niedługo będzie już wieczór)

PS.Ha!i teraz nikt już nie powie ze nie piszę notek : >

Ballada o śnie

Zaśnij snem letnim
Snem elfów i marzeń
Snem chroniącym przed złem
Snem niezakłóconym, pozbawionym końca i początku

Bo cóż strasznego jest w wiecznym niebycie
Przecież to świat jak każdy inny
Ale z nim nierealny, bliższy niż zwykle

A skąd on się tam wziął
Ciepły czuły, ale zimny jak trup
Umarł za życia
Umarł bo trup

Wiersz na pożegnanie

Czerwone oczy, królika doświadczalnego
Wpatrzone w barwę słów niewypowiedzianych
Odpływających z nurtem wymazanych wspomnień
Nie istniejącymi poza progami wyobraźni

Jednak czy aby na pewno znikną
A może zostawią po sobie
Zapach malin, pociągu, wolności
Upadków i wzlotów ludzkości

Picca...

Hm... Coś tu cicho.

Nie miałyśmy okazji spotkać się na zakańczającą rok szkolny pizzę, dlatego też co powiecie na jutrzejszy czwartek? Trochę to głupie umawiać się w ten sposób, ale nic innego teraz nie wymyślę??

WAKACJE!

Cześć, tu Hanami.

Gratuluje wszystkim ukończenia tego jakże ciężkiego roku szkolnego! Mam nadzieję, że wszyscy są zadowoleni z wyników w nauce oraz z tego, co miało w nim miejsce(nie chwaląc się ja się cholernie cieszę xD)
Ten rok szybko minął prawda? Mam wrażenie że minął najwyżej miesiąc od dnia rozpoczęcia kiedy to zestresowana siedziałam na ławeczce przed fontanną.
Niedługo kończę oglądanie Fairy Tail więc może będzie więcej notek ode mnie.Jestem na 100 odcinku i nic nie mogę na to poradzić, że nie mogę się oderwać choćby na chwilkę. Chociaż Metsu mnie pewnie namówi na kolejne anime. Tylko że jak ja coś zacznę to nie spocznę, póki nie skończę. Obecnie jestem zakochana w Grayu i Jellalu. Chociaż nie powiem, Natsu też nie da się nie kochać.

Na koniec parę fotek. Jest co świętować więc trzeba było trochę zaszaleć :3

Ps. Całe wakacje przed nami! Czas na wielkie planowanie rzeczy, których i tak nie zrobimy!!!

Ahoooj żeglarze

Tutaj wasz ukochany Guziczek, który w ostatni weekend stał się żeglarzem, piratem i Merlin jeden wie kim jeszcze. Pływałam w kajaku-bliźniaku, poznałam plemię czarnostioopych uczniów klas mat-fiz i human, spotkałam uroczą żabólkę imieniem Szczepan i równie słodkiego ślimaczka o imieniu Zygfryd. Ale zacznijmy po kolei. W zeszły piątek Guzik ze swoją klasą i pojedynczymi osobnikami z humana wybrał się na rajd. Rajd nie daleko bo na Roztocze. A wszystko zaczęło się na dworcu głównym gdzie tak jakoś po dziewiątej trzydzieści, odjechaliśmy pociągiem w stronę Zwierzyńca, przez Zamość, przesiadając się w ciapciąg do Rzeszowa Gł. Kiedy w końcu dojechaliśmy do Zwierzyńca, uratowaliśmy piłkę Miszy z pod mostku, odwiedziliśmy słynny kościółek na wodzie, odmówiliśmy zwiedzenia muzeum ruszyliśmy nad Echo. Dla biednych nie znających świata istotek podpowiem, że Echo jest to jezioro przy Zwierzyńcu, z którego można podziwiać roztoczańską hodowlę konika polskiego. Na plaży zagraliśmy sobie w kartofla, ja porobiłam trochę zdjęć, a chłopcy Tyci i Misza nakreślili na piasku granice boiska do nogi, było pole karne, linie końcowe i takie tam. Oprócz tego J...-owi udało się złapać kaczkę. Ale było to możliwe jedynie dzięki pracy zespołowej z innymi chłopakami, którzy ją otoczyli. A potem J..... był dla niej bardzo nie miły, złapał ją za szyję i ona tak strasznie piszczała, i mogło się jej coś strasznego stać, a potem została nią puszczona kaczka =.=.
 

Po jakże fascynujących zabawach, zmasowanym ataku dzikich kaczek i żabek ruszyliśmy w dalszą drogę.

Szliśmy tak już chyba szósty dzień, 
A drogi jakoś wcale nie ubywa 
Czasem świeci słońce, czasem pada deszcz 
W tym roku góry, jakieś takie...

W czasie drogi do Guciowa doszło do tego, że czterech chłopców przeszło tak jakoś około dwanaście kilometrów na bosaka (ze Zwierzyńca do Guciowa) po żwirkach (i muchomorkach), igłach, kamieniach, liściach, błocie i o ile te wszystkie trudności znosili z mniejszą lub większą powściągliwością to próba betonu ich przemogła i przyniosła do ich serc zwątpienie. Mimo jednak tego ciężkiego wyzwania, oni nie poddali się i szli dalej nie zważając na wszystkie przeciwności losu. Czekała ich jednak nagroda jaką były wielkie, przewspaniałe kałuże błota. Doszli do tego, że nie rozumieją jak można płacić za kąpiele błotne w spa, skoro dookoła jest tak wiele błota.





Kiedy trafiliśmy pod sklep w Guciowie wykupiliśmy cały zapas kiełbasy jaki pani miała, oprócz tego ze sklepowych półek poznikały również paczki chipsów, paluszków, cukierków, ciastek, keczupu i wielu innych artykułów spożywczych. Całe to jedzenie trafiło na naszą kolację. Po całym dniu na nogach nawet okropna, tłusta "kiełbasa" smakuje wyśmienicie, a jeśli przy okazji w twarz wieje ci ogniskowy dym to czujesz się prawie jak w niebie. Jako wytrwały Roztoczańczyk postanowiłam podzielić się moją wiedzą z resztą rajdowiczów. Powiedziałam im tają i poufną informację jaką jest fakt, że na Roztoczu komary gryzą tylko do dwudziestej drugiej, potem atakuje już tylko meszka. Oczywiście nie uwierzyli mi... no idioooci. Przecież wszyscy ludzie ze wsi o tu wiedzą. Oczywiście gdy po dziesiątej okazało się, że miałam rację nikt mi jej nie przyznał. Jeśli zaś interesuje was co się działo przy naszym ognisku to nie było to nic szczególnego. Śpiewaliśmy przeróżne piosenki (zależy kto trzymał w danej chwili gitarę Tyci czy I**). Było bardzo przyjemnie. Gdzieś tak po dwunastej większość sierot poszła spać, jednak nie którzy co wytrwalsi (ja byłam w tej grupie) poszli pograć w Sabotażystę, Uga Buga i Jungel Speed... przegrałam we wszystkie z nich =_=".  Oprócz tego stwierdziliśmy, że wszystko jest psychodeliczne, a ja również chcą się podzielić moim zdaniem stworzyłam nowe słowo zaczynające się na "psycho" a kończące się na sama nie wiem co.  A tak  w ogóle to jest teraz 21.21 hehehe....

Następnego dnia mieliśmy kajaki. Nasz miał nawet maskotkę ślimaka imieniem Zygfryd. Był nie za duży, miał ładną uroczą muszeleczke i urocze czułki albo rogi jak ktoś woli. Misza i Tyci chcieli nas wszystkich powywracać, ale im się kajak popsuł i zaczęli brać wodę i im się nie udało. Natomiast ja z moim partnerem i I** i J.... tworzyliśmy bliźniaka i płynęliśmy razem... arrr. Bawiliśmy się w aportowanie prezentów, i dawaliśmy je sobie nawzajem. Na przykład wymieniłyśmy się naszymi mokrymi bluzkami, które i tak w końcu wszystkie miałam ja.

Ile wioseł potrzebnych jest by porwał Guzika prąd...?
Nie zero... trzy.

No właśnie rzeka mnie porwała i T^^^^^^ musiał wskoczyć do wody i po mnie iść. Bo z trzema wiosłami nijak nie miałam jak płynąć.

Na końcu cali mokrzy zostaliśmy przytransportowani na kociołek, a potem miły pan co nam kajaki wypożyczył zawiózł nas do Zamościa i wróciliśmy do domu.

arrrrr....

Tak więc.

Witajcie w drugim dni lata.


 Żal wena mi się skończyła....
-.-
-.-
-.-
-.-
-.-
-.-



Tak mniej więcej wygląda moje pisanie notek.
O zgrozo! Ostatnio zaczęłam używać tych przeraźliwych słów nierozerwalnie związanymi z 13-latkami, więc mimo wszystko obawiam się zacofu intelektualnego.
Ale chyba za póżno.
Ah... Chce mi się już do Kołobrzegu. Postanowiłam, że wstanę raz albo więcej na wschód słońca. I postaram się uwiecznić to na zdjęciach, obawiam się jednak, że aparat nie odda piękna tego momentu.
Tata upiera się na kamerę ale ja mam mamę po swojej stronie:)
Tata vs. Mama <=> 0:1 000 000 000 000
Boże. Tata się bawi odkurzaczem( Puf, puf! Sierżancie! Patrz na matkę! I puf,puf! Jak robi tak to ja z karabinu i ziuuum! ; "Ty chory jesteś!"-Mama okłada go ścierą -.-)
Ech...
Zimne lody z mleczną pianką i posypką po 2 zeta proszę.
*.*

Żeby Guzik nie czuł się za dobrze...

wiedząc, że tylko ona sama dodaje posty.

W każdym bądź razie, zdecydowałam się na dodanie jakiejś notki, bo jakoś tak tutaj pusto. No, z wyjątkiem Guzika, która ostatnio szaleje i wymiata. Pojawiła się w niej chyba jakaś specyficzna wena, bo dziewucha pisze, pisze i się napisać nie może...

W każdym bądź razie, temat dzisiejszego przemyślenia Chesire dotyczyć będzie... AZJI!! Ha! A jakże by inaczej. Jak już wiecie Chesire jest fanką wszelakiego, co Azjatyckie (z zawężeniem do Korei Południowej, Północnej, Chin, Tajwanu, Filipin oraz z lekka Japonii). Moje zainteresowanie Azjatami nie polega na słuchaniu k-pop'owych piosenek, jednocześnie zakochując się w skośnookich i jaraniu się tym, że są tacy słodcy. Moje zainteresowanie Azją dotyczy w głównej mierze ich specyficznej kultury. Jak każdy wie (dziewczyny z bloga z pewnością), że azjatycka kultura zdecydowanie różni się od europejskiej czy też amerykańskiej. Mentalność Koreańczyka czy też Japończyka będzie inna aniżeli obywatela Polski, USA, czy też Rosji. W dużej mierze ma na to właśnie kultura, w jakiej zostajemy wychowani. My, ludzie ze wschodniej Europy, wychowani w jarzmie postkomunistycznym wyznajemy inne wartości aniżeli tacy Chińczycy czy też Koreańczycy (o Japonii się nie wypowiem, bo nie wiem), którzy żyją zgodnie z zasadą konfucjanizmu, polegającą na szacunku dla osób starszych, przestrzeganiu hierarchii oraz bycia tzw. "czystym". Tyle w teorii. Bo jak to się ma w praktyce to nie powiem, bo jeszcze w Korei nie byłam. W każdym bądź razie, Korea Południowa, lekko zacofana pod względem nowoczesności w tradycji sprawia, że ja nadal wierzę w te wszystkie ideały, które w Europie w ogóle nie wypaliły. 

Zastanawiam się sama, czy nie żyć w zgodzie z konfucjańskim systemem ideologicznym, bo to naprawdę jest o wiele bardziej ciekawe aniżeli nasza polska ideologia polegająca na szanowaniu starszych, która objawia się tylko w autobusach, kiedy ustępujemy miejsca "dziadkom i babciom"chociaż i nie zawsze. Ta filozofia życia jakoś tak mi się bardzo spodobała, więc chyba zacznę ją stosować. 

Co wy na to?

Wymarzone złoto

Więc tak, nie żeby coś, ale dzisiaj odbył się finał biegów na orientację, ostatnia runda, ostatnia szansa na punkty i stanięcie na podium w gronie dwóch pozostałych szczęśliwców, który swoim potem, kolkami, urazami wszelkiej maści, często różnymi drobnymi oszustwami wywalczyli sobie miejsce na owych trzech stopniach, a po co. Po zdobycie jednego z trzech cieniutkich, zwykłych metalowych krążków, na biało-czerwonej wstążce. Jak zwykle zawodu zaczęły się z lekkim opóźnieniem (rozpoczęcie było o 10.30 zaczęło się za pięć jedenasta). Biada wszystkim licealistom i tej chmarze gimnazjałków i nie tylko, którzy tak jak my mieli swój wybieg dopiero koło godziny dwunastej. Wybiegłam za pięć dwunasta i od razu po wbiegnięciu na trasę stwierdziłam, że nie do końca wiem gdzie powinnam pobiec. Wybrałam sobie trasę na wprost zbiegłam z górki, wbiegłam w las i znalazłam się na kolejnym wzgórzu. Zwęszając trop prowadzący do pierwszego punktu wszystko się tak naprawdę zaczęło. Chaos, krzyki, dawanie "dobrych" rad innym graczom, które zazwyczaj kończą się tym, że pytający zostaje wysłany w pole. Nic tylko kochać wszystkich, pomocnych ludzi, o których zaradności i dobrych radach przekonali się na własnych skóra I** i Tyci. Spotykając na trasie osoby z mojej szkoły, które wybiegły przede mną sprawiało, że człowiekowi od razu jakoś milej się na duszy robiło, zaraz rozpalało to również w sercu płomyk nadziei, na kto wie może nawet na jakieś lepsze miejsce w klasyfikacji ogólnej.

Jak można opisać taki bieg w tak upalny i nienormalny dzień jak dziś horror. Żar leje się z nieba, a ty musisz zafindalać za punktami, za jakieś liche, nic nie warte nagrody, które i tak nie wiadomo czy otrzymasz. To jest strasznie demotywujące uczucie, ale ty i tak biegniesz dalej, bo wiesz, że w sumie, a nóż widelec może to właśnie tobie się dziś poszczęści.

Ostatnia prosta. Guzik zdopingowany okrzykami z widowni wytęża ostatnie siły i biegnie w stronę wielkiego dmuchanego napisu meta. Serce wali mu jak maleńkiemu koliberkowi po dwunastu szklankach espresso. Wkłada czip do punktu kontrolnego. Sekunda przed usłyszeniem tak upragnionego pipppp wydaje się ciągnąć godzinami, w końcu jednak słychać dźwięk i ta młoda zawodniczka wie, że bieg właśnie się skończył. Świadoma tego, że zwaliła przy pierwszym i dziewiątym punkcie pali ją niemiłosiernie. Dziewczyna powoli doczołguje się do punktu kontrolnego gdzie oddaje czip. Słabym głosem krzyczy coś w stronę znajomych o tym, by ktoś rzucił w jej stronę wodę. Serce wali jej jak szalone, w gardle nagle znikąd pojawia się wielka gula, która utrzymuje się w nim jeszcze długi czas.

Dzisiejszego dnia wiele osób zwaliło biegi. Mieliśmy wiele ofiar (mniej lub bardziej) śmiertelnych, które ten bieg przypłaciły życiem (no bez przesady, ale na pewno zdrowiem). Mimo dyskwalifikacji i tak wam gratulujemy.

Ostatnie minuty turnieju, wyczytują nazwiska pierwszego miejsca w kategorii KLIC (dla nie wtajemniczonych kobiety-liceum) A.... POMARAŃCZOWY GUZIK...! Powiedzmy sobie, że mimo wszystko do końca w to nie wierzyłam. Myślałam, że przez brak mej obecności na majowych biegach nie mam już szans na pierwsze miejsce. Jednak los chciał inaczej i od dzisiaj jestem dumnym właścicielem "ZŁOTEGO" medalu wojewódzkich zawodów biegów na orientację.

Na tym pragnę zakończyć moją dzisiejszą notatkę...

PS: Wszystkim Alicjom życzę jutro z okazji ich imienin wszystkiego najlepszego, szczęścia, zdrowia i słodyczy, Guzik życzy :)

Historia paru znajomości

Postanowiłam przybliżyć Wam historię naszego spotkania.

 Na początku było nas cztery. A właściwie dwójka, patrząc przynajmniej z mojej perspektywy.
Himetsu i ja, poznałyśmy się pierwszego dnia podstawówki kiedy to nasza wychowawczyni rozdzielała nas parami. Zasiadłyśmy przy okleinowym blacie ( w zresztą wyjątkowej bo jedynej takiej ławce która tajemniczo odnajdywała nas w późniejszych latach nauki) i jakoś tak się zaczęło. Od wiecie takiego nieśmiałego "łyp, łyp" oczami do mazania sobie po podręcznikach i zeszytach i przelewania picia do butelek oraz wspólne picie z korków:) Byłyśmy nieśmiałe, nie wychylałyśmy się i tak poznałyśmy Guzika. O niej na pewno nie można było powiedzieć, że jest grzeczna i pełna pokory ale wtedy wydawała się samotnym i odrzuconym dzieckiem (Uwaga! Ja nadal pisze to tylko z mojej perspektywy!). Wkrótce przyjęłyśmy ją do swojego grona godząc się z tym, że wciąż pozostała dzika i nieoswojona. I jest taka nadal, czasami naprawdę trudno zrozumieć jej zachowanie i tok myślenia....:) A wraz z nią zawitała nasza bezprecedensowa Chesire fanatyk historii ( w podstawówce wymiatała ze starożytnych:)) i Azjatów. Ona potrafiła samą obecnością dodać człowiekowi odwagi i jakiejś takiej dziwacznej chęci do sama nie wiem czego. Zresztą wciąż to robi, a kiedy się spotykamy ona robi coś niespodziewanego i czasem naprawdę, przyznaje się bez bicia, udaję, że przyszłam tam zupełnie sama i w zupełnie innym celu.
 W czwartej klasie podstawówki dołączyła do nas jeszcze jedna istota. Człowiek o niezwykle silnej woli i pojemności mózgu-mój przyszły lekarz:) Niestety jeśli duże chęci często mało czasu i ta zasada idealnie tu się komponuje. Ale naprawdę podziwianie jej przychodzi mi z łatwością. Cóż mogę więcej powiedzieć.
 Rok później mieliśmy double presents! Jeden osmolił nam brwi a z drugiego wyskoczyła nam Hanami. Z nią zaczęło się od zwykłego krzesła które Guzik transportował nad swoją głową przez pół sali. I już biedaczka od pierwszych chwil wiedziała, że wpadła jak śliwka w kompot. Mamy tylko nadzieję, że lubi kompot:)
Co do drugiej osoby to pozwolicie, że przemilczę. Po prostu określę to tak: Cała nasza paczka tworzy jedną    istotę. Jeśli się zrani jedną z nas to boli wszystkie, ta osoba po prostu chyba stwierdziła, że nie jesteśmy tak fajne jak jej nowi koledzy i koleżanki i zabierając maleńki plecaczek ze wspomnieniami ruszyła dalej. Ja już dawno przestałam krwawić i pozostała mi tylko maleńka blizna i żal do samej siebie, że gdybym może bardziej się postarała to by było inaczej.
 No cóż, khe,khe miałam milczeć:)
W każdym razie pozostałyśmy tak nadal, czasem może oddalamy się od siebie a czasem jesteśmy tak strasznie blisko, że się aż dusimy.

Ta notka dedykowana jest Himetsu z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia:* Całuję cię przez szybkę bo pielęgniarka się będzie czepiać, że jej zarazki wnoszę:) No i do życzeń dołączam jeszcze Hanami bo wiem jak się strasznie o Ciebie martwi.

Hachimitsu

Puenty dzisiejszego dnia

...


"S.K:- jakie są wasze prośby
P.G:- wielkie sorko, wielkiej jak Teksas"

dalej
"dawno, dawno, dawno temu i gówno prawda"

a ostatnia to

"mhy... fajnie jakby wszystkie muszki zniknęły... ale wtedy umarły by ptaszki, a w takim wypadku mrówki zapanowały by nad światem o.O"

Łezka mi się w oku kręci

Kyaaaaaaa

Zakochałam się. Nieeeee, nie mam na myśli żadnego chłopaka, mężczyzny, ani żadnej osoby żywej, a nawet postaci z anime. Tym razem to piosenka. Jest piękna, chyba się zaraz poryczę. Po prostu łezka mi się w oku kręci. Siedzę sobie, czekam na zajęcia z brydża, słucham piosenki i ryczę jak bóbr. Ta piosenka pacznijcie sobie ^w^

Ta wersja tej piosenki jest piękna, zakochałam się w niej.

(patrz obok ==>)

POLSKA vs CZECHY

Witojcie ludzie (i inne istoty, które może to czytają) ostatnio wydarzyło się wiele fascynujących rzeczy. Takie na przykład EURO, tacy sobie Polacy mieli szansę pierwszy raz od wieeeeelu lat wyjść z grupy, a tu nie ma. Przecie to by było za proste. Jednak w sumie, ja się tam zawiedziona nie czuję, byliśmy jakby to powiedzieć "NIEPOKONANI" do ostatniego meczu. W ciągu tego tygodnia powstało wiele tekstów, które będą powtarzane jeszcze wieki. Takie na przykład "jak się rzuca Tytoń..., w lewo" albo "co u Smudy, bez zmian". Wczoraj w dzień tego jakże zacnego dnia znowu zostałam zaproszona na wspólne oglądanie meczu. Ważna sprawa, zapamiętać na przyszłość w czasie meczy nie siadać przy Maćku bo jak nam strzelają golę to butelki uczą się latać i zasyfiają cały świat. Nom, ale było fajnie. W ogóle to mam dodatek do Sabotażysty i jest epicki i w ogóle i musimy zagrać, i w ogóle to wypadało by się spotkać arrrrrrr... 

Czemu tylko ja się tu udzielam..? Smutno mi z tym arrrr....


Jeśli kogoś interesują zdjęcia z planszówko-meczu to zapraszam na mojego facika.

Mecz, gra o tron i spryskiwacze

Wszystko zaczęło się o 17.2coś kiedy razem z A** doszłyśmy pod JEGO dom. Po drodze dołączył do nas T******. Nie wierzcie mu, wcale się nie zgubiłyśmy, po prostu chciałyśmy poznać tą ulicę zupełnie z innej strony. Zresztą bardzo szybko się zorientowałam, że weszłam nie w tą uliczkę co trzeba. Kiedy doszliśmy do punktu naszego celu okazało się, że przyszliśmy pierwsi. Potem przez pokój filmowy przetoczyło się jeszcze wiele innych osób. Od ludzi dawno uznanych za zaginionych lub po prostu nie istniejących po znajomych ze szkoły i jakiś cichociemnych ktosiów chcących obejrzeć jedynie pierwszy mecz. (BUuuuuu nie było Akordeonisty TT___TT). Emocji było tak dużo, że szybko trzeba było otworzyć okno, ale może było to spowodowane po prostu dużą ilością osób. Przy pierwszym golu wszyscy wstaliśmy i zaczęliśmy krzyczeć, świętować i takie tam po prostu działo się, oj działo. W przerwie między połowami przeskoczyliśmy na turniej tenisa gdzie Djokovic grał z Federerem. Przeważająca ilość widzów była za Federerem (no oczywiście wszyscy oprócz mnie bo ja się nie znam na tenisie i to był w sumie mój pierwszy obejrzany kawałek meczu no i NIM, który jest wielkim fanem Djoko). Jeśli chodzi o mnie to... Djoko ma ładniejszą twarz arrrrr...

J(H)esus

Taka jest moja teoria. Wrócę jeszcze do meczu Polska Vs Grecja. Moim idolem stał się zawodnik z numerem 7 z drużyny Grecji tak zwany H(J)esus, który w rzeczywistości nazywa się Georgios Samaras. Kyaaaaaa... Przy bramce Greków miałam ochotę położyć się na podłodze i zacząć śmiać. Żeby było zabawniej została ona strzelona w momencie kiedy wyszłam z pokoju. Chciałam sprawdzić czy przynoszę pecha drużynie Hesus'a i wychodziłam jeszcze parę razy, żeby dać im szansę do zdobycia bramki, ale sierotom się nie udało. Ja tam się cieszę z remisu, już na wstępie zakładałam, że przerżniemy, a tu takie zaskoczenie. Można by powiedzieć, że zagrali lepiej niż zakładałam, BRAWOOOO POLACYYY. Potem oglądaliśmy jeszcze mecz Rosja Vs Czechy. W tym momencie mecz oglądałam jakoś tak mało rozumnie. Położyłam się na jakiejś wielkiej pufie, parę razy zostałam z niej zrzucona, grałam sobie w coś jeszcze i było przyjemnie. Później zaczęliśmy grać w Grę o Tron. Znowu grałam Greyoyami, co znaczy, że ON siedział koło mnie jako Stark'owie. Dlaczego to ja zawszę muszę tam grać, żeby było zabawniej jeszcze razem z Prezesem zmówili się na mnie i cały czas, któryś z nich mnie atakował. Potem jeszcze dochodziło do różnych zmów, w których ja miałam atakować Prezesa, a ON w razie co miałby mnie wspierać, co w sumie raz nawet zrobił (kyaaaaaa). Ale w ogóle gdybyście zobaczyły moją "pozycję" to byście się chyba pokładały ze śmiechu. Leżałam sobie na wielkiej niebieskiej pufie. Na moich plecach nogi trzymał Prezes, na tyłku A**, a trzy centymetry od mojej twarzy siedziała Ta Kaleka Społeczna ON. W końcu po trzech godzinach gry z przerwami na odgrywanie scen szekspirowskich w ogrodzie gospodarza, bieganiem jak idiotki po balkonie i zabawach z niedźwiedziem wymyśliłam genialny plan ja będę iść do przodu z moją niepokonaną konnicą ON niby przypadkowo będzie zajmował tereny, które ja opuszczę i w ten sposób w końcu wygra i ta gra się skończy (yatta!!). A tak w ogóle zapomniałam wspomnieć, że ON strasznie się załamał tym remisem i potem do końca dnia i do czwartej w nocy mocno zamulał i kiedy w końcu udało nam się skończyć tę grę (Dżonny wygrał) poszliśmy do ogrodu i postanowiliśmy się pobawić w chowanego. Łaskawie zgodziłam się szukać pierwsza. Na początku znalazłam T. potem Prezes sam mi się pokazał, A. też sama się znalazła a kiedy w końcu odkryłam J. to on mi powiedział tak "jestem szczypiorkiem" (leżał schylony za płotkiem). Zastanawiacie się pewnie dlaczego nie powiedziałam kiedy go znalazłam. Bo sierota się z nami nie chciała bawić. Zdołowany został w domu i raz na jakiś czas wychodził sobie na balkon i przyglądał się naszym poczynaniem. W drugiej rozgrywce ukryłam się w takiej czarnej dziurze pod schodami i miałam dobry widok na niego kiedy raz na jakiś czas przechadzał się po balkonie. Kawaii. Potem coś tam marudził, że musimy być ciszej i siadłam sobie z Fortą (niedźwiedź M. czyli nowofunland taka wielka czekoladowa bestia) i zaczęłam sobie z nią kulturalnie rozmawiać o moim dylemacie. Czy pójść po dołować się z M. czy pobawić się z nimi? W końcu poszłam na chwilę do niego, nalałam sobie coś do picia i usidłam sobie na balkonie. Pisałam coś w temacie o spryskiwaczach. Nagle o tej drugiej w nocy okazało się, że tam działają spryskiwacze. Byłam cała mokra. Bo pierwsza się o nich przekonałam, a potem jeszcze parę razy mnie złapały, a raz sam Prezes mnie nimi zmoczył. W końcu gdzieś tak po trzeciej wszyscy wróciliśmy do pokoju filmowego. Poraliśmy chwilę w czarne historię i M. poszedł spać mówiąc coś o tym, że w sobotę ma dużo rzeczy do roboty. Phiii. Chłopaki zabrali mu laptopa i zaczęli przeglądać kwejka, chociaż mieliśmy oglądać 6 odcinek Gry o Tron, ale mi się już po 10 stronach kwejka nie chciało oczek otwierać. Potem rano ugoszczono nas śniadankiem i takie tam i wróciliśmy do domu. To był fascynujący dzień arrrr.

DO KLASZTORU!!!

Wcale nie chce mi się spać <zieeeew> no dobra może trochę, ale jeszcze mi nie śpieszno odpływać w objęcia Morfeusza. Mam jeszcze zamiar wam tu parę rzeczy powiedzieć. Takie tam na przykład, że w tej o to chwili na mocy Apaczowego prawa przywłaszczam sobie wszystko. Wszystko jest mojeeeeeee... fajnie nie. Nie dam Ci upaść głupi blogu. Będę tu pisać do zasranej śmierci, aż w końcu stwierdzę, że to wszystko nie ma sensu. W ogóle to jutro są "planszówki"

M**** to debil
M**** to tłók
I właśnie za to
Lofciam go siup

Ciekawe czy będzie P. Akordeonista *o*, to by było fajnie i w ogóle będę oglądać ten cały mecz Polska vs. Grecja, a potem GRA O TRON... To będzie epickie. Ejjj w sumi eto fajnie jakby się Akordeonista vel Mieszko pojawił to sobie poczytamy Pismo Święte arrrr...

Tako rzeczę jaaaa

A tak w ogóle to jak oni mogli zrobić z RENLY"EGO GEJA aaaaaaaa

i to do tego z LORASEM aaaaaaa

ja tego nie ogarniam ;P

Mistyczność

Wieczór Trzech Króli

"...O jaki urok twarzy jego daje
Ten wyraz gniewu i gorzkiej pogardy
Miłość; jest zbrodnią, zdradza sama siebie
Bo noc miłości jest, jak dzień na niebie
Na róży wiosny tchnieniem rozwinięte
Honor i wszystko, co ludziom jest święte
Mimo twej dumy kocham cię bez granic
A rozum, dowcip i skromność mam za nic
Nie bądź okrutny, choć pierwsza tak śmiało
Duszy namiętność odkryłam Ci całą
Mów raczej; słodka miłość jest szukana
Choć stokroć słodsza będzie miłość dana..."


Wieczór trzech króli
W. Szekspira 

!ein oB

dokładniej to w momencie gdy w "całości" oddałam

Ja kiedy sobie to uświadomiłam.

 się mojej niedawno okrytej "pasji" (pracy domowej) rysowaniu sinusików, cogtangensików (nie pytajcie o co chodzi to był ciężki dzień) no innych mniej lub bardziej powalonych funkcji trygonometrycznych. By odpocząć od tej jakże fascynującej czynności < ziew > postanowiłam napisać zadane przez Sorkę K. zdania. Ja sobie grzecznie jak Apacz przykazał małym licealistkom piszę zdania typu "gdybym wiedziała, że
powie nie, to nie powiedziałabym tego" lub "jeśli on usłysz "TO ****", to powiem nie sorry." W tym momencie coś uderzyło mnie. Nie dosłownie. NIE, SORRY. Co to ma być do jasnej ciasnej za wymówka. To tak jakby powiedział cholera nie, bo nie. Czy ja się go do jasnej ciasnej spytałam czy chce ciastko, albo ukraść jakiemuś przypadkowemu Węgrowi samochód? Nie, a on mi cholera nie bo nie. ILE ON MA LAT? Trzy? No sorry, mu się chyba trochę szkoły pomyliły. Taką odpowiedź to mógłby dać koleżance z piaskownicy, a nie
Więc tak wszystko zaczęło się niedawno. Tak kurdeeeeee. A wiecie co jest najbardziej zabawne, że to on teraz fochami strzela.

NO PO PROSTU JAKAŚ PARANOJA. CHOLERA, CHYBA MUSZĘ PRZEPROSIĆ CAŁY ŚWIAT, ZA MOJĄ GŁUPOTĘ. BO PRZECIEŻ JAK MOGŁAM POPEŁNIĆ TAK WIELKĄ ZBRODNIĘ. TO JEST WRĘCZ NIE MORALNE. NA STOS, ZE MNĄ! BO KURDE, TAKIE BIEDNE HANIE NA ZŁĄ STRONĘ MOCY BĘDĘ SPROWADZAĆ. I CO WTEDY BĘDZIE. DUPA!